Dr. Manouchehr Moshtagh Khorasani has announced the exhibition:

The Power of Iranian Steel: From Iron to Crucible Steel

This will be held by the Cultural Institute of Bonyad in Tehran from February 16 to March 02, 2011. 

Dr. Khorasani worked as a historical arms and armor consultant for this exhibition. He guided the museum in selecting and describing 65 exquisite pieces of Iranians arms and armor including bronze and iron weapons, edged weapons (swords, qame, qaddare, daggers, knives), armor (shields, armguards, helmets), firearms (muskets and pistols) and some bowls and paintings depicting fighting scenes. 

Dr. Manouchehr Moshtagh Khorasani, the world’s leading expert on the history of Iranian and Oriental arms. armour and firearms.

Many of the items at the exhibition are decorated with beautiful gold-inlaid and gold-overlaid floral and vegetal designs.  Additionally, many items have gilded inscriptions on them.  To show the development of making the crucible steel, some selected bronze and iron weapons from Iran are also shown.  The central topic of the exhibition is the crucible steel showing the intricate crucible steel patterns.  The following items are presented in the exhibition:

Luristan (bronze and iron age): 1) a bronze macehead from Luristan, 2) a bronze macehead with sharp flanges from Luristan, 3) a bronze macehead from Luristan, 4) an iron mask sword from Luristan,

Hasanlu (bronze age): 5) a bronze macehead from Hasanlu,

Northern part of Iran (bronze and iron age): 6) a copper arrowhead, 7) an ear-pommeled bronze sword from northern part of Iran, another ear-pommeled bronze sword from northern part of Iran, 9) a bronze sword with a cotton-reel pommel from Dailaman, 10) a bi-metallic sword with a bronze cotton-reel pommel and an iron bade from Dailaman, 11) an iron sword with a cotton-reel pommel from Dailaman,

Sassanian period: 12) a magnificent Sassanian sword with silver handle and scabbard

Samanid period: 13) a Samanid bowl depicting a mounted warrior armed with a slightly curved sword, 14) a Samanid bowl depicting a mounted warrior armed with a slightly curved sword and a lance, 15) a Samanid bowl depicting a foot soldier equipped with a straight short swords and a shield,

Safavid period: 16) a gold-overlaid saddle axe from the Safavid period, 17) a six-flanged mace made of steel from the Safavid period, 18) a steel mace with a rounded head from the Safavid period, 19) a curved Persian shamshir from the Safavid period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of stag horn; the gold-inlaid inscriptions read “Bande-ye shah velayat Abbas” and “The work of Kalbeali”, 20) a curved Persian shamshir from the Safavid period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of stag horn; gold-inlaid inscriptions on the blade read, “Bande-ye Shah Velayat Safi” and “The work of Assadollah”, 21) a curved Persian shamshir from the Safavid period with a crucible steel blade (ladder of Mohammad pattern) and handle slabs made of stag horn, 22) a curved Persian shamshir from the Safavid period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of stag horn, 23) a Safavid kard with a crucible steel blade and gold-overlaid inscriptions from the holy Qur’an with handle slabs made of walrus ivory, 24) a dated and chiseled Safavid axe head from Shah Soltan Hosseyn Safavid period, 25) a matchlock wall gun from the Safavid period,

Afsharid period: 26) a magnificent axehead made of crucible steel with gold-overlaid floral design from the Afsharid period

Zand period: 27) a Zand painting showing the battles of Karim Khan Zand, 28) a pishqabz from the Zand period with a silver scabbard, 29) a magnificent pishqabz with chiseled silver handle and scabbard fittings and a crucible steel blade with tears of the wounded balls,

Qajar period: 30) a Qajar painting depicting the battle of Shah Ismail I with the Ottomans, 31) a curved Persian shamshir from the Qajar period with a magnificent crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of elephant ivory, 32) a curved Persian shamshir from the Qajar period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of walrus ivory, 33) a curved Persian shamshir from the Qajar period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) with a central fuller and handle slabs made of walrus ivory; the blade is gold-inlaid inscription “The Father of Sword The Ruler Mohammad Shah Qajar 1264″, 34) a curved Persian shamshir from the Qajar period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and a handle made of crucible steel with a gold-inlaid inscription that reads: “The Work of Assadollah Isfahani”, 35) a curved Persian shamshir from the Qajar period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of stag horn, 36) a curved Persian shamshir from the Qajar period with a crucible steel blade (woodgrain pattern) and handle slabs made of elephant ivory; the blade is inscribed with a gold-overlaid inscription “Shah Reza”, 37) a chiseled saddle axe from the Qajar period, 38) a three-pronged javelin from the Qajar period, 39) a two-pronged spearhead from the Qajar period, 40) a gold-overlaid tabarzin from the Qajar period, 41) a kard with a crucible steel blade and gold-overlaid inscriptions from the holy Qur’an with handle slabs made of walrus ivory, 42) a khanjar with a crucible steel blade and a carved handle made of walrus ivory from the Qajar period, 43) a khanjar with enameled handle and scabbard with Qajar portraits from the Qajar period and a crucible steel blade, 44) a qaddare from the Qajar period, 45) a qame from the Qajar period, 46) a kard with a crucible steel blade and handle slabs made of walrus ivory from the Qajar period, 47) a magnificent khanjar with chiseled and enameled silver handle and scabbard from the Qajar period, 48) a magnificent chiseled steel shield from the Qajar period, 49) a beautiful chiseled and gold-overlaid kolahkhud from the Qajar period, 50) another chiseled and gold-overlaid kolahkhud from the Qajar period, 51) riveted mail armor from early Qajar period, 52) percussion musket from the Qajar period, 53) a flintlock musket from the Qajar period, 54) a dated (1259 Hegira) percussion cap musket attributed to Mohammad Shah Qajar made by Mohammad Ja’far Afshar, 55) a double-barreled percussion cap pistol from the Qajar period, 56) a flint lock psitol from the Qajar period, 57) a percussion cap pistol from the Qajar period, 58) a steel shield with the central sun in the middle from the Qajar period, 59) a demon-headed helmet with gold-overlaid and chiselled surface, 60) a chiseled and gold-overlaid helmet from the Qajar period, 61) a magnificent lacquered steel shield from the Qajar period, 62) an armguard with chiseled and gold-overlaid decorations, 63) a fish-shaped priming flask made of crucible steel, 64) a priming flask made of crucible steel, 65) a brass black powder flask covered with fabric.

Dr. Khorasani has written the text for the exhibition catalogue which will be distributed as a high quality colored catalogue during the exhibition.  Khorasani’s most recent works include  Arms and Armor from Iran: The Bronze Age to the end of the Qajar Period and most recently the Lexicon of Arms and Armor from Iran. To rrder these books, please click on the Legat Publishers link or order directly from LEGAT Publishers: Alexander Frank (alexander.frank@legat-verlag.de)Tel. +49 (0) 70 73 / 30 24 49; Mobile +49 (0)179 / 453 61 21

A team of many experts have been working for months to realize this professional exhibition in Iran among them many art professionals, exhibition designers and photographers.  The pictures of the catalogue and its paper are of very high quality.  The opening day include a number of speeches by Iranian Studies and arms and armor experts, among them a speech by Ostad Mohammad Reza Farajian, the son of the late Ostad Hosseyn Farajian the legendary Iranian smith.  Mr. Farajian will talk about the life of his father and show some magnificent pieces made by him.  Another speech will be held by Ostad Joneydi on the weapons mentioned in the Shahname.  Dr. Khorasani will also give a presentation on Persian crucible steel and also expand on his future projects.  The opening ceremony will be also accompanied by recitals from Ferdowsi’s Iranian-epic, the  Shahname. 

See also original report by: The Circle of Ancient Iranian Studies

A massive “construction” project at the Anahita Temple in Kangavar in Kermanshah Province in western Iran was finally halted in the last week of January. The damage however has been done.

Thanks to Mehr News Agency of Iran who raised the alarm about the destruction being wrought against the site, the “construction” crews have been forced to stop; hopefully, to never return. 

Who has been responsible for this latest assault on the pre-Islamic sites of ancient Iran? Before exploring this, it is necessary to briefly outline the backgound of the ancient Anahita Temple.

The Ancient Temple of Anahita

The general consensus is that the Anahita Temple was built during the early Parthian era around 200 BC, just over a century after the fall of the Achaemenid Empire. The site has seen continuous rebuiklding over the centuries, but it is generally believed that the Temple of Anahita was built during the Parthian era (248 BC – 224 AD). Nevertheless, definative judgements on the site await more excavations and studies.

The platform covers 4,600 square meters built over a mound 32 meters in height. It is generally believed that this ancient temple was established for the Zoroastrian-Iranic goddess ‘Aredvi Sura Anahita’ (Arədvī Sūrā Anāhitā). Anahita is the Iranic goddess of wisdom, purity, fertility, healing and Aban (the waters). 

Given its construction in the early Parthian era, Kangavar also shows some Hellenistic characteristics, notably the edifice. The remaining architectural traits, however, can be traced to a the rise of a unique architectural tradition that was underway during this time in ancient Iran.

The Iranian propensity for size and grandeur is seen in the very large dimensions of consturction seen in the foundations at the Anahita Temple. What is especially Achaemenid in chatacter are two lateral stairways ascending the platform- this echoes what is seen in the Apadana Palace of ancient Persepolis of the Achaemenid kings.

“Construction” or Damage? 

The Kangavar site was seriously damaged during an earthquake in 1957. Afterwards, some locals invaded the perimeter of the site, using stones from the temple to rebuild their homes at that location. In early 2010, however, serious damage was inflicted on the site as a result of “construction” activity. 

From what is know through Mehr News in Iran, the responsible parties are the provincial department of the Islamic Republic Endowments and Charity Affairs based in Kangavar. These began to build concrete foundations in December 2009. The objective is to lay the basis for Imamzadeh Ebrahim located on the environs of the Anahita Temple.

Incredibly, the building of a hotel at the Anahita location is another part of the ”construction”. This is in fact what happended at the ancient thousands-year old site of Susa in August 2008.

Asadollah Beiranvand, of the Kermanshah Cultural Heritage and Director of the Tourism and Handicrafts Department (KCHTHD) told the Mehr News Agency of Iran that:

“The construction project near the Anahita Temple was illegal so it was barred by a court order…the office had begun the project without receiving approval from the KCHTHD.”

In a repeat of the scenario of the disastrous “repairs” that were made on the Tomb of Cyrus at Pasargardae, Mehr News was again challenged, this time by Mohammad Qorbani (Director of KECAO).  

Qorbani has categorically rejected Beiranvand’s warnings. He also claimed that the construction project had been approved, based on an agreement that took place between the KCHTHD and KECAO. Specifically, avers  Qorbani, the development plan had actually been given the green light by the Cultural Heritage, Tourism and Handicrafts Organization as ealry as 1994. Qorbani then notes that for “unknown reasons” the plan had been delayed until ealry 2010.

According to the current version of events, the ”construction” plan had been approved by the Governor General’s Office at Kermanshah in 2009. Qorbani then notes that the finalized version of that approval was signed during a meeting between KCHTHD KECAO and the Kermanshah governor general on December 19, 2009.

“Construction” or Damage?  What do the Photos Say?

The foundations for the Imamzade near the Anahita Temple. It is mystery why the builders would come so close to this ancient site. This would be analogous to having modern construction crews build new buildings near ancient Stonehedge in England.

Woman passes by steel frames dumped at the ancient Temple of Anahita.

Graffiti? This action is analogous to vandalism – it is certain that nobody would dare do the same to the columns of the ancient Acropolis in Athens, Greece.

Graffiti once again seen sprayed (or written) on ancient blocks at the Anahita site. It is not clear if this action is an act of deliberate vandalism, or is simply a leisurely action by the “construction” crews.

The BBC provided a television report on Sunday February 14, 2010 entitled “Azerbaijan-Iran tensions increasing” and posted a story on Iranian Azarbaijan on Tuesday, 16 February 2010 entitled “Azeris Feel iranian Pressure“.

There reports perpetuate a number of misconceptions with respect to Iranian Azarbaijan, the Republic of Azarbaijan (which did not historically exist until 1918) and the “language” issue in Iran.

Historically speaking, there was no “Azarbaijan” north of the Araxes River as these were a collection of Khanates subject the authority of Iran with the real historical Azarbaijan being a province in Iran’s northwest since antiquity.

Professor Mark Whittow’s map of Oxford University clearly shows the historically attested distinction between ancient Arran/Albania (modern Republic of Azarbaijan) and the original Azerbaijan in Iran (see below):

Note how the Araxes River separates Arran/Albania (modern Republic of Azarbaijan) from the historical Azerbaijan in Iran. For more information consult Whittow, Mark, The Making of Byzantium: 600-1025, Berkley: University of California Press.

Russia invaded Iran and forced her to relinquish much of her Caucasian territories in the early 19th century.

Map of Iran in 1805 before the invasions of Czarist Russia. Note the Caucasus, north of Iran and along the eastern Caspian littoral, which was Iranian territory. There was no independent kingdom named “Azerbaijan”  which was supposedly “divided” between iran and Russia. Russia invaded Iran and forced her to cede the Caucasus.   iran also lost important eastern territories such as Herat  which broke away with British support, Picture source from CAIS.

Note a British 1909 Map which again notes how the real historical Azarbaijan existed only in Iran’s northwest:

Map of Iran, the eastern marches of the former Ottoman Empire and the Caucasus. Note that the term “Azarbaijan” applies to Iran’s northwest province known as “Azarbaijan”. No such  name is used to designate those territories to the north of the Araxes River.

Ottoman maps of 1912 (just before World War One) also make clear that the historical Azarbaijan existed only in Iran’s northwest (below the Araxes River): 

Map of the Ottoman Empire, western and northwestern Iran and the Caucasus drafted in 1912 by the Ottoman Turks in 1912. Note that the term “Azarbaijan” is only applied to Iran’s northwest, which is a province with that name. The name was not applied to the territories to the north of the Araxes River.

The BBC report was responded to by Shervin Majlesi who sent the protest below to the news outlet:

Dear Sir/Madam,
 
Your story entitled “Azeris feel Iranian pressure” wrongly states “[m]ore than 20 million Azeris live [in Iran] and have done since the territory was annexed under the Shah after a settlement with the Russian and, subsequently, Soviet leaders.”
 
To state that Iranian part of Azerbaijan was annexed to Iran under the Shah is factually wrong and, at best, reflects a perplexing level of ignorance of history. It was in fact the Russian Empire which annexed parts of Azerbaijan and Caucasus after the Russo-Persian Wars of the 18th Century. And the Soviet Union, after WWII, used the opportunity of its military presence (occupation) in the Iranian Azerbaijan to create an autonomous, Soviet-supported state in 1946 which was dissolved during the same year.
 
To give only a few instances of Azerbaijan’s particular integration and vital role in Iranian cultural and political life I can point out to examples in more recent times: the Safavid Dynasty (15th to 17th centuries A.D.) rose to power in Azerbaijan and Tabriz was, for a number of years, the capital of Iran (Persia) under that dynasty; heir apparents under Qajar Dynasty were based in Tabriz (Azerbaijan) until they ascended to the throne and were often fluent in Azeri; and throughout Iranian history (before, during and after the Shah) major political figures, including several Prime Ministers, were Azeris.
 
When writing about sensitive subjects related to ethnic tensions in an already volatile region a much higher level of professional journalism is expected from BBC. While treatment of minorities (especially under the current Iranian regime) is an extremely important issue which deserves public scrutiny and debate, a poorly researched article, which omits very important facts and misrepresents others, can only lead to misleading conclusions and will call into question BBC’s impartiality.
 
I sincerely hope that you will take appropriate action to apologize to your readers and inform them of the factual inaccuracy of this article.
 
Best regards,
Shervin Majlessi

دکتر کاوه فرخ در گفت‌وگوی با هفتــــــــه: «اسواران ساسانی»، پاسخی به تفکر اروپامحوران

یوسف امیری (شنبه ۲۶ دی ۱۳۸۸)

Originally posted on: Radio Chacavac – Hafteh Journal

(Montreal, Canada – January 12, 2010)

در شماره‌های پیشین معرفی کوتاهی از کتاب اسواران ساسانی، اثر دکتر کاوه فرخ به دست دادیم. این کتاب توسط آقای یوسف امیری از انگلیسی به فارسی ترجمه و به‌تازگی منتشر شده است.

شنبه 16 ژانویه 2010 از ساعت 4 تا 6 پس‌ازنیم‌روز در اتاق 260 طبقه 6 ساختمان جان مولسون (ام.بی) دانشگاه کنکوردیا برنامه رونمایی «اسواران ساسانی» برگزار خواهد شد. انتشار این کتاب بهانه‌ای شد تا گفت‌وگویی با نویسنده آن آقای دکتر کاوه فرخ داشته باشیم. انجام این گفت‌وگو را آقای یوسف امیری پذیرفت که در دو شماره پی‌درپی در هفتــــــه منتشر خواهد‌شد. همینجا از دکتر کاوه فرخ سپاسگزاری‌می‌کنیم که با وجود فشردگی وقت با انجام این گفت‌وگو موافقت کرد.

Book cover of the Asvaran e Sassani (اسواران ساسانی) at right, Yusef Amiri’s translation of Farrokh’s original text on the Elite Sassanian cavalry (at left).

دکتر کاوه فرخ؛ تاریخ‌دان و تاریخ‌نگار ایرانی، در سال ۱۳۴۱ (۱۹۶۲ م) در شهر آتن به دنیا آمد. وی پس از اتمام تحصیلات‌ در اروپا، در سال ۱۹۸۳ به کانادا مهاجرت کرد. در سال ۲۰۰۱ دکتری خود را در بخش روان‌شناسی آموزشی از دانشگاه بریتیش کلمبیا دریافت کرد. او پایان‌نامه‌ خود را به ایرانِ باستان با عنوان «فرآیندهای شناختی و زبان‌شناختی در فراگیری زبان پارسی (Cognitive & Linguistic Processes of Persian Language)» اختصاص داد. پژوهش‌های او در زمینه‌ی زبان‌های هندواروپایی به ویژه زبان پهلوی (پارسی میانه) بوده اما از اوایل دهه‌ ۱۹۹۰ میلادی در زمینه‌ ایران باستان هم پژوهش‌های فراوانی داشته‌ است.

دکتر کاوه فرخ هم‌اکنون مدرس تاریخ در دانشگاه بریتیش کلمبیا (Continuing Studies)، عضو بخش مطالعات ایرانی- یونانی در دانشگاه لیدن هلند، و رییس بخش تاریخ سنتی و فرهنگی «مدرسه‌ی دیپلماسی فرهنگی والم» (WAALM) در لندن است . (این موسسه با سازمان ملل هم همکاری می‌کند.) او به عنوان مشاور تاریخی با بی.بی.سی، صدای امریکا، شبکه‌ی تلویزیونی تاریخ (History Channel) هم همکاری کرده و مشاوره‌ تاریخی برای فیلمی به نام «در جستجوی کوروش بزرگ» را هم به عهده دارد.

دکتر فرخ در رابطه با دوره تاریخی پیش از اسلام به ویژه در رابطه با اسواران، هنر و معماری، فرهنگ و تئولوژی [یزدان‌شناختی] و تاثیر ایران در این زمینه‌ها بر تمدن غرب و اسلام و کلا تمدن بشری اشاره کردند و متذکر شدند که در رابطه با تاریخ نظامی ایران چه پیش از اسلام و چه پس از اسلام کار کرده‌ و دهه‌ی‌ ١٩٩٠ مقاله‌ها و سخنرانی‌های فراوانی داشته‌اند. کتاب اول ایشان؛ «اسواران ساسانی» در سال ٢٠٠٥ منتشر شد و کتاب دومشان «سایه‌ها در کویر: ایران باستان در جنگ» نام دارد که سال ۲۰۰٧ منتشر شده و چندین جایزه را به خود اختصاص داد.

.Kaveh Farrokh in London’s WAALM event in October 2008

تحریریه هفتـــــــه

آقای دکتر کاوه فرخ درباره‌ پژوهش‌هایتان در زمینه‌ تاریخ ایران بگویید. کارهایی که چاپ کرده‌اید، کارهایی که در دست چاپ دارید…

هم اکنون مشغول کار روی کتاب سوم هستم که «ارتش ایران از زمان صفویان تا امروز» نام دارد و تاریخچه‌ نظامی ایران در این دوران است. در این کتاب که حدود ۳۴۰ صفحه دارد تمام تحولات نظامی و جنگ‌هایی که رخ داده، بررسی شده‌اند. قرار بود آن را در تابستان به ناشر تحویل بدهم اما آنقدر کارش زیاد و سنگین است که به تاخیر افتاده و امیدوارم تا ماه فوریه ٢٠١٠ برای چاپ به دست ناشر سپرده شود. بعد از آن چند ویراستار و تعدادی ازتاریخ‌دانان آن را مطالعه و بررسی کرده و در نهایت چاپ می‌شود. این کتاب به دوره های صفویه، افشاریه، زندیه، قاجاریه، پهلوی و پس از انقلاب می پردازد و ساختار آن مانند کتاب اسواران شامل سازمان ارتش، سلاح‌ها و تاکتیک‌های جنگی‌ است. در زمینه‌ی پس از انقلاب، بیشتر بر جنگ ایران و عراق تکیه شده است. سعی کرده‌ام در زمینه‌های سیاسی تا جایی که می‌شود بی‌طرف باشم و این مشکل است.

درباره‌ ارتش دوران معاصر ایران منبع به اندازه‌ کافی هست؟

می‌شود گفت که بیش از اندازه است! همین تازگی دکتر بابایی دو کتاب خوب نوشته به نام «تاریخ ارتش ایران» و «تاریخچه‌ی نیروی هوایی ایران» که تکیه‌ی این دو بیشتر بر سازمان ارتش ایران است تا جنگ‌های متعدد ایران و تاکتیک‌های جنگی.

انگیزه‌ شما برای نوشتن کتاب اسواران ساسانی چه بود؟

هدف اصلی مقابله با برخورد اروپا‌محوری (Eurocenterism) و اروپا‌محوران با تاریخ ایران و کم‌مایه جلوه دادن توانایی‌ها و پیروزی‌های اسواران ساسانی بود. به ویژه دیوید نیکول؛ تاریخ‌نگار انگلیسی، در سال ۱۹۹۶ کتابی نوشت به نام «ارتش‌های ساسانیان: امپراتوری ایران از آغاز سده‌ سوم تا میانه‌ سده‌ هفتم میلادی» (Sassannian Armies: Iranian Empire Early 3rd to Mid-7th Centuries AD). در این کتاب اشتباههای فراوانی هست حتی در یونیفورم‌های رومیان! و هیچ توجهی به پیروزی‌های ایران ساسانی بر روم نشده و برخی اصطلاح‌های زبان پهلوی در آن اشتباه است. این یکی از انگیزه‌هایی شد که من کتاب اسواران را بنویسم. البته مدت‌ها بود که اطلاعات جمع کرده بودم اما دیدم که این کتاب واقعا به تاریخ ایران ضربه زده است. حتی کتاب‌هایی چاپ شده و در آنها ادعا شده که شاپور ساسانی در همه‌ جنگ‌هایش با رومیان شکست خورده است! معمولا یک‌جانبه و دست‌چین عمل کرده‌اند و طوری منبع‌های تاریخی را نقل می‌کنند که ساسانیان را کوچک بشمارند. چند مثال می‌زنم: می‌گویند پیروزی‌های شاپور یکم ساسانی در سده‌ سوم م. (به ویژه پیروزی بر والریان) به خاطر فریبکاری بود نه توانایی نظامی. من یک تاریخ‌دان انگلیسی را در ترکیه دیدم که گفت «من سی سال است که همین را به شاگردانم درس می‌دهم»! این طرز تفکری است که خیلی محکم است. مثال دیگر این که می‌گویند: شکست رومیان در سال ۳۶۳ م. به دست شاپور دوم تنها به خاطر این بود که یولیانوس با نیزه‌ای کشته شد وگرنه ساسانیان توان شکست روم را نداشتند. و این غیرمنطقی است. مثال‌ بسیار است.

به نظر شما علت این رفتار اروپامحوران چیست؟ چرا پیروزی‌های ایرانیان را نادیده می‌گیرند؟ چه انگیزه‌ای دارند؟

این به خاطر آن است که امروزه در غرب ریشه‌ تمدن خود را تنها روم و یونان باستان می‌دانند. البته این تا حدی درست است اما این دیدگاه همیشه وجود نداشته است. از قرن هفدهم و دوران رفورمیشن [اصلاحات] اروپایی به بعد این طور شده است. قبل از آن احترام خاصی به کوروش قائل می‌شدند. در کتاب مقدس نکات مثبتی از ایران گفته شده است. حتی متن‌های یونانی قدیم را که ببینید جوانب مثبت زیادی از ایران را هم نوشته‌اند. اما دیدگاه جانبدارانه‌ رومیان به خاطر این که با ایرانیان در جنگ بودند بیشتر ترویج می‌شود به خصوص در دانشگاهها و مدرسه‌ها. البته این موضوع ریشه‌های دیگری نیز دارد. می‌شود گفت خصومتی با جهانِ – به قول این‌ها – اسلامی هم دارند و ایران هم جزوی از این جهان است. پس ایران در واقع در دو لایه جای داده می‌شود. یکی جنگ‌های از زمان خشایارشا و یکی هم این‌که ایران را جزو جنگ‌های صلیبی می‌گذارند در حالی که ایران در این جنگ‌ها شرکت نداشت.

همان طور که گفتید در نوشته‌های یونانیان نظر مثبت درباره‌ ایرانیان فراوان است. یکی که من الان یادم می‌آید کتاب گزنفون درباره‌ کوروش بزرگ است. اما به تازگی این نظریه را مطرح کرده‌اند که این شخصیتی که گزنفون توصیف کرده واقعیت نداشته و بیشتر نیمه‌افسانه‌ای است.

بله. این روش جدیدی است. مثلا اگر به بخش ساسانیان وب سایت من نگاه کنید می‌بینید که تازگی اینها مطرح کرده‌اند که پیروزی‌های شاپور به خاطر جنگ شیمیایی بوده است! که این حرف کاملا مسخره است. شاید مشعل‌هایی که در تونل‌های دورا یوروپوس روشن می‌کردند دود تولید می‌کرده اما این که بگوییم ایرانیان جنگ شیمیایی می‌کردند و دلیل پیروزی‌شان فقط به خاطر جنگ شیمیایی بود نشان‌دهنده‌ این است که هنوز تمایل به بازفکر کردن، وجود ندارد و حتی تاریخ را هم تحریف می‌کنند. جالب اینجاست که برخی از این حمله‌ها به گزنفون توسط افرادی‌است که خودشان در بخش‌های ایران‌شناسی هستند و سال‌هاست که سعی کرده‌اند منابعی را که درباره‌ی کورش کبیر بوده یک جوری تحریف کنند.

از مرکزهای ایران‌شناسی گفتید. اکنون وضعیت ایران‌شناسی در دانشگاههای دنیا به ویژه در آمریکای شمالی چه طور است؟

خب می‌توانیم برگردیم به پرُفسور احسان یارشاطر، سردبیر دایرةالمعارف ایرانیکا، که در مصاحبه‌ای با شهروند تورنتو در سال ۲۰۰۴ گفتند که تعداد افرادی که واقعا در زمینه‌ی ایران‌شناسی تحصیل کرده‌اند دارد کم می‌شود. افراد جوانی که واقعا ایران‌دوست هستند و تمایل به تحصیل در ایران‌شناسی دارند بسیار تعدادشان کم است. می‌گفتند در ایتالیا این طور نیست. اما جالب این که پس از این مصاحبه یک حمله‌ای هم شد به رشته‌ی ایران‌شناسی در ایتالیا که هنوز در خطر است و وضعیت آن معلق است. موسسه‌ای به نام «موسسه‌ی ایتالیایی برای مطالعات آفریقا و شرق».

مثال‌های دیگری هست. در مجله‌ی «ایران‌شناسی» که سردبیر آن جلال متینی است در سال‌های مختلف چند مقاله نوشته شده که همه گفته‌اند پیش از ۱۹۷۹ م. تحصیلات ایران‌شناسی رو به پیشرفت بود اما از آن سال به بعد تنزل کرده است.

پرفسور رودولف متی (Rudolph Matthee)، استاد برجسته‌ی تاریخ دانشگاه دِلاوِر (Delaware) در ای-میلی در سپتامبر ۲۰۰۸ به من گفت: «دلیل اصلی من برای نوشتن این نامه دغدغه‌ی من برای مطالعات ایران‌شناسی‌ است (Iranian and Persianate Studies) که شکننده شده و زیر حمله‌ شکل‌های گوناگونی از ملی‌گرایی و قوم‌گرایی – که خودتان چندین بار به آن اشاره کرده‌اید-، گرایش‌های پسانوین (پُست‌مدرن) برخی از کارشناسان در تفسیر تاریخ ایران و دعواهای داخلی بین خود ایرانیان است.»

نسرین رحیمیه، مدیر مرکز ساموئل جردن برای مطالعات و فرهنگ ایرانی، در نامه‌ای به من نوشته است: «برای من نگران‌کننده است که شاهد کاهش روزافزون منابع تخصیص داده شده به مطالعات ایران‌شناسی در مرکزهای دانشگاهی و علمی سراسر جهان هستم. یعنی در زمان حساسی که نیاز به درک تاریخ و فرهنگ ایران و نقش آن در سیاست جهانی از همیشه بیشتر است، جای تاسف فراوان است که دانشگاههای سرشناس در زمینه‌ پژوهش، از پژوهش در زمینه‌های ایران‌شناسی روی‌گردان شده‌اند.

شما برخی افراد را می‌بینید که ایران‌شناس هستند یا در زمینه‌ی ایران‌شناسی کار می‌کنند اما به تاریخ ایران حمله می‌کنند. باورکردنی نیست که همین تازگی در یک کنفرانس ایران‌شناسی مقاله‌هایی ارائه شده که می‌گفتند شخصیت کورش ساخته‌ی دوران شاه است یا تاریخ ایران آریانیست (Aryanist) است، اصطلاحی که خاص پان‌ترکان است. شما ممکن نیست در کنفرانس‌های هیچ ملیتی مقاله‌هایی ببینید که اینقدر بر علیه همان ملت باشد و به آن ملت حمله شود.

بگذارید این‌جا این را بپرسم که تاریخ ایران به دست گروههای گوناگونی دستخوش تحریف می‌شود. برای مقابله با تحریف تاریخ چه باید کرد؟

در این‌جا می‌خواهم نامه‌ یکی از شاگردانم را برایتان بخوانم به نام ایوان کسیچ که اهل کرواسی است و شدیداً ایران‌دوست است. او می‌نویسد: «من استادی در تاریخ معماری داشتم که می‌گفت تمام دستاوردهای ارزشمند در معماری باستان در یونان و روم است. حرف او به نظر من یاوه بود و برای همین در کلاس بلند شدم و گفتم شبکه‌ی آب‌رسانی شهری پیش از آن که هیپوداموس به دنیا بیاید در پارسه (تخت جمشید) وجود داشت. ستون‌های پارسه باریک‌تر و بلندتر از ستون‌های معبد آرتمیس در ساردیس هستند. تاق تیسفون پایتخت ساسانیان از  (the site of Pont du Gard) در روم پهنای بیشتری دارد. دیوار گرگان از جمع دیوار هادریان و آنتونیوس طولانی‌تر است. این گونه پیش‌داوری‌ها یکی از انگیزه‌هایی بود که سبب شده من مشغول نوشتن کتابی درباره‌ی هخامنشیان شوم.»

یعنی این طور افراد هم هستند. ما باید یک صندوق بورس تحصیلی درست کنیم تا یک جوری به این‌گونه افراد – چه ایرانی چه غیرایرانی – بورس تحصیلی بدهیم و یک سیستم پاداش داشته باشیم که بتوانیم خرج تحصیل اینها را بدهیم که بتوانند وارد رشته‌های ایران‌شناسی بشوند. مسئله این است که الان یک دستگاه سیاسی پشت سر ما نیست که از چنین پروژه‌هایی دفاع کند.

مسئله‌ی دیگر این که ایران‌ستیزی در خود ایران هم وجود دارد. افرادی هستند که در ایران برنامه‌ تلویزیونی درست می‌کنند و حتی کتاب چاپ می‌کنند که کاملا منکر تاریخ ایران هستند. می‌گویند اصلا چنین چیزی وجود نداشته است.

گفتید اروپامحوران به خاطر این که یونان و روم را تنها پایه‌های تمدن خود می‌دانند تاریخ ایران را انکار می‌کنند. آنهایی که در درون ایران هستند چه انگیزه‌هایی برای انکار تاریخ ایران دارند؟

این برمی‌گردد به دیدگاه پان‌اسلامیک. البته مسئله‌ی ما با اسلام نیست، یعنی با هیچ مذهبی نیست. اما اینها معتقدند که تاریخ ایران اصلا هیچ اهمیتی ندارد و همه چیز باید فدای یک دنیای بزرگ اسلامی و در راه مذهب باشد. این طرز تفکری است که شاید از پنجاه سال پیش وجود داشته و یک حالت خصومت با فرهنگ پیش از اسلام ایران دارد و آن هم می‌شود گفت به خاطر دلایل ایدئولوژیک است. ریشه‌ی این کار فقط اخوان‌المسلمین نیست بلکه باید حزب‌های کمونیستی را هم که تحت فرمان مسکو بودند در نظر داشت. نمی‌شود گفت همه‌ی کمونیست‌ها بد بودند. آنهایی که تحت فرمان استالین بودند این طور بودند. آنها هم در این طرز تفکر ستیزه‌گر با تاریخ و فرهنگ ایران خیلی نفوذ داشته‌اند.

ما باید یک صندوق درست کنیم و هر ایرانی به میزان توان خود، حتی سالی ۵ دلار، به این صندوق پول واریز کند. برای دادن بورس کافی نیست که طرف نمره‌های خوبی داشته باشد بلکه طرز تفکر او دیده شود. مثلا دانیل پاتز یک مورخ درجه یک است و درباره‌ تاریخ خلیج فارس خیلی می‌داند اما متاسفانه یک کتاب دوجلدی نوشته به نام «تاریخ خلیج ع.ر.ب پیش از اسلام»! و یکی از کسانی که خرج ایشان را داده از بستگان صدام حسین است. تا آنجا که می‌دانیم تحصیلات دانیل پاتز در بخش ایران‌شناسی بوده و در زمان رژیم شاه نیز خیلی از کمک‌های ایران استفاده کرده است.

فرض کنیم این صندوق بر پا شد و هزینه‌ تحصیل فراهم شد. دانشگاه را چه کار کنیم؟ دانشگاههایی که برنامه‌ ایران‌شناسی داشته باشند و برنامه‌شان ضدایران نباشد چه؟

خب من می‌دانم کسانی هستند که حاضرند سرمایه‌گذاری کنند و کرسی ایران‌شناسی در دانشگاهها بر پا کنند. اما یک مشکلی که هست این که خیلی از دانشگاهها می‌گویند این صندوقی که شما درست کردید، مثلا دو میلیون دلار به ما پول بدهد. ما کرسی ایران‌شناسی درست می‌کنیم اما شما هیچ حقی در انتخاب دانشجویان ندارید. ما خودمان تصمیم می‌گیریم به چه کسی بورس بدهیم. ما باید لابی درست کنیم و بگوییم که دانشجو را هم خودمان انتخاب می‌کنیم. بعضی دانشگاهها این را قبول می‌کنند اما بیشترشان قبول نمی‌کنند و در آنها لابی اروپامحوران بسیار قوی است. (ادامه دارد)

ست.

One of ancient Iran’s most ancient sites is known as the Burnt City (located in eastern Iran – South of Zabol in region of Sistan-Baluchistan).

The 4,400 year site of interest as it has yielded interesting finds such as the discovery of an artificial eye and ruling/measurement devices. As noted by Hasan Sargazi ( a leader of the 2004 excavations), an estimated 4 billion artifacts within the 55 hilltops had been dug up by 2004 alone, requiring at least 400 years for examination and tabulation.

The excavations in Sistan-Baluchistan are far from finished. Rasoul Mousavi Haji, one of the leaders of the archeology team in the area in 2007 has clearly hinted to Iran’s Cultural Heritage News Agency that: 

“Although discovery of a large number of prehistoric sites shed light into the importance of this area during very ancient times, we have also succeeded in identifying a number of historical sites dating back to the Parthian (248 BC-224 AD) and Seleucids (312-64 BC) dynastic eras for the first time in this area. A number of historical sites belonging to 12-15 centuries AD have been also identified in the region, which were never seen before…”

One of the most interesting discoveries at the site is a rectangular board constructed of ebony. This is interesting as ebony is not known to have been available in Seistan. This would strongly suggest that merchants would have imported this material from India.

The board itself has an engraved serpent design coiling twenty times around to produce twenty slots for the game. Note that sixty pieces were also unearthed inside a terracotta vessel next to board during the excavations. Interestingly the pieces themselves were built from common minerals and stones found in the region (i.e. turquoise, Agate).

Ancient dices discovered at the Burnt-City. At present experts are (a) attempting to determine why the game was played with sixty pieces and (b) working to decode the rules of the game. Iranians call Backgammon “Takht-e Nard”.

This raises the question as to how and why the inhabitants of the Burnt City had time for such leisurely games. What is almost certain is that the popularity of such games are suggestive of the Burnt City having been a highly advanced civilization.

The city has no connection to other ancient civilizations in Western Asia although its close proximity to the site of Mohenjo-Daro (in present-day Pakistan) is possible. What is certain is that the Burnt City is not connected to the Mesopotamian plain and is independent of her.